نه صفایی در خاطرم مانده است و نه فروغی بر رخسارم باقی است اتش همنشین من و دود ندیم من وشعله همدم من و شراردوست من شده است از چنین روزی باید ننگ داشت و از چنین کاری عار وایا دیده ای که کاردانی چو من در اخر کار درمانده شود؟ تابش  جلوه ی خویش را تماما باخته ام و غبار بر خاطرم نشسته است وکسی به سوزش ما اعتنایی نکرد و غصه ی رنج ما را نخورد و با چنین پاکی و فروزانی بازار ما کساد شد و این اتش عاقبت مرا به صورت بخار در می اورد و به عدم رهسپار می کند

منصور حلاج ان نهنگ دريا

كز پنبه ي تن دانه ي جان كرد جدا

روزي كه اناالحق به زبان مي اورد

منصور كجا بود ؟خدا بود خدا

بانوي افتاب

بانوي كاخهاي شن وماسه

ليلا

بر غرفه هاي ستاره ميانگيز خواب را

تا جاده هاي ممتد در دود شب رها

با پويه ات

-رمندگي اهوان را

زنگوله اي كنند

در پيشواز قافله نور و روشني

كه اندوه وار

صحرا تلفظ طول است و هول راه

اما با اين سكوت كه در پلك تيرگي

از دشنه هاي حسادت خبر ميدهد

يك شب كنار كوچه اواز تو

در خيمه هاي باديه ديدم

مردان سر سپرده خرگاه افتاب

با توشه شان

كه نور بود و شن و ماشه بود و

من

زخم هزار تازيانه ي غم دار را

بر شانه هاي سوخته شان

ديدم

انگار اندامهاي مسي شان را

با عطر كهنه ي باد كوير شسته اند

وز بي دريغ زمزمه ي ماهتاب دور

پولاد زانوان به تن دشت كاشته اند

ان شب

صحرا پر از نوازش نور و نسيم بود

و ناقه ها

در استواي ني لبك ساربان پير

ان شب

از عاشقان باديه ديگر خبر نبود

حتي

-اجاق قافله داري نمي وزيد

گويي

-همه كنار محمل تو ارميده اند

و ان گيسوان بافته را روي شانه ات

ترجيعي از ادامه باران انگاشته اند

ليلا

ليلا شرابخانه مكن ان دو چشم را

بگذار فاصله ها بايدش به راه

مگذار باده ي چشمان شرقيت

روح نوازش صحراييان شود

ان شب كه هر چه ايل...

از تاكزار چشم تو سرمست مي شدند

بيداري تو را به تماشا نشسته بود

مجنون اهوان

بيگانه وار خيمه ي تن را

بر ديرك شكسته ي دستش گرفته بود

وبا لاي لاي باد

شعر بلند نگاه تو را

به دشت ارام مي سرود:

ليلا

من زخمهاي هر شبه ام را

در سايه سار نقره ي مهتاب نشمرده ام

من هيچگاه شنهاي داغ باديه را

در ركعت بلند نگاهت نخوانده ام

حتي چراغ روز را

با جلوه هاي كاذب لبخنده ام

روشن نموده ام

من شكوه ام براي با تو نبودن نيست

شبها كه مد ماه

بر چار سوي حافظه ي ريگ مي وزيد

در ححله ي سپيد ماسه

-تو بر من وزيده اي

حتي صحراييان واحه نشين هم شنيده اند

يك ني لبك ترانه ارامش مرا

كز بادهاي وحشي مسموم مي گذشت

ليلا

 من شكوه ام براي با تو نبودن نيست

ورنه

-به اب و ايينه سوگند

يك شب با خنجر برهنه ي خشم قبيله ام

با تو حماسه اي از ننگ ونام را

بر دشتهاي سوخته اونگ مي شدم

بانوي افتاب

بيداركن قبيله ي بي بامداد را

تا از تو

-زايري سراغ باديه را گيرد

اما

هشدار

-تا شرابخانه نسازي نگاه را

كانجا هنوز هم...

به جان تو که مرو از میان کار، مخسب

زعمر یک شب کم گیر وزنده دار ، مخسب

هزار شب تو برای هوای خود خفتی

 یکی شب چه شود؟ از برای یار، مخسب

"برای یار لطیفی که شب نمی خسبد"

موافقت کن و دل را بدو سپارو مخسب

ترا که عشق نداری! تو را رواست! بخسب

برو که عشق و غم او نصیب ماست بخسب!

ز آفتاب  غم یار ذره ذره شدیم

تو را که این هوس اندر جگر نخواست بخسب

طریق عشق ز هفتاد و دو برون باشد

چو عشق و مذهب تو خدعه و ریاست بخسب

عقل گويد ترك يارو طُــــــــّرِه ي طــــــــرّار كن

در اوج یقین اگر چه تردیدی هست

در هر قفسی کلید امیدی هست

چشمک زدن ستاره در شب یعنی

 توی چمدان ماه.... خورشیدی هست........

گر چـــه دوري ز برم همسفــر جان منی

 
قـــطره اشـكی و در ديده‌ی گريان مــنی

 
در دل شب من و ياد تو و هر گـوهر اشك

همــره اشك تو هـم بر سر مـژگان منـي

خاطرت جمع كه در قلب پريشان مـنی

زلف برباد مده تا ندهی بربادم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

شهره ی شهر مشو تا ننهم سردرکوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم.....

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد

 و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

 دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس

 سند عشق، به امضاء شدنش می ارزد

  گر چه من تجربه ای از نرسیدن ها یم

 کوشش رود به دریا شدنش می ارزد

 کیستم؟ باز همان آتش سردی که هنوز

 حتم دارد که به اِحیا شدنش می ارزد

 با دو دستِ تو فرو ریختنِ دم به دمم

 به همان لحظۀ برپا شدنش می ارزد

 دل من در سبدی، عشق به نیل تو سپرد

 نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

 سالها ... گر چه در پیله بمانَد غزلم

 صبرِ این کرم به زیبا شدنش می ارزد